SAYA RINDU AWAK

Suatu petang, suatu ketika..disebuah tempat yang cukup tenang dan sunyi.

Awak.

Awak.

Tak tahu macam mana saya nak mulakan. Tak tahu macam mana saya nak berkata-kata. Awak tahukan saya sangat-sangat mencintai awak. Sangat-sangat. Tak pernah saya rasakan perasaan ini sehinggalah saya bertemu dengan awak. Saya ingat lagi kita sama-sama tidak begitu mengenali tapi entah macam mana kita bertegur sapa dan terasa ada keserasian luar dalam antara kita. Hati tak pernah tipukan awak. Saya cintakan awak. Tidak kira apa rintangan dan dugaan, saya akan tempuhi semua itu kerana awak...bersama awak. Tapi awak?

Kenapa awak buat semua ni kat saya? Kenapa? Awak tak sayang saya ke? Awak tak tahu ke apa yang saya rasa? Kenapa tirai kesedihan mula membasahi pipi saya tatkala saya mula sayang pada awak? 

Saya masih ingat lagi, satu masa dulu awak pernah jatuh sakit masa kita berjalan-jalan. Saya hantar awak ke klinik dan doktor mengatakan awak perlu ke hospital dengan segera tapi awak enggan. Awak cakap cuma penat dan letih kerana kerja seharian. Saya tak membantah tapi rupanya awak memang sakit kan? Sengaja awak rahsiakannya daripada saya selama ni...

Awak.

Awak.

Mungkin saya tak dapat nak mendengar suara awak lagi tapi saya tetap akan selalu melawat awak dan bercerita dengan awak. Dulu awak yang selalu sangat bercerita, saya dengar je celoteh awak. Jangan tinggalkan saya. Hidup saya sepi tanpa awak.. Saya sayangkan awak.

Tak pelah awak. Esok saya datang lagi. Awak jaga diri baik-baik ye. Saya akan sentiasa sedekahkan awak Al Fatihah, semuga awak bersama mereka yang dirahmati. Selamat tinggal awak...saya tetap sayang awak selama-lamanya.